Klik hier om de embedded video te bekijken.

DAG 1

Craig Ward is een Britse illustrator en typograaf die met de leuze words are pictures de grens tussen woord en beeld laat vervagen. Eerst met een ouderwetse letterpress, dan weer met het afval van een kapsalon en uiteindelijk met experimenteren in een biologisch lab, telkens met de bedoeling om zo ver weg mogelijk van de geijkte Arial- of Times New Romanpaden te blijven, en te vertrouwen op de tactiliteit en onvoorspelbaarheid die ontstaat tijdens het creatieve proces.

Sid Lee Collective is de zijtak van het vermaarde communicatiebureau Sid Lee. In ruil voor aandelen in een bedrijf, nemen zij het hele marketingproces op zich, zoals de packaging, naamgeving, het winkelconcept en de communicatie errond. Dit geeft hen enorm veel vrijheid, maar verplicht hen ook om doelgericht te denken.

Marc and Sara Schiller, AKA Wooster Collective, is een Amerikaans koppel initiatief die street art, of ?site specific art? zoals zij het noemen, etaleert en huldigt. Keith Haring, Banksy, Space Invader (zelf uit Parijs): ze passeren allemaal de revue, als ode aan de spontaniteit en creativiteit.

Hillman Curtis is een designer/filmmaker uit Brooklyn, die met zijn Paul Newman-achtige looks, panamahoed en bescheiden tone of voice een erg prettige presentatie kwam afsteken. Zijn werk bestaat hoofdzakelijk uit gefilmde portretfotografie. Terwijl het in het begin nog bleef bij erg persoonlijke, statische portretten, brengt hij steeds meer beweging in de beelden waardoor het ook bruikbaar werd voor commerciële doeleinden, zoals voor IBM. Het resultaat is een beetje mellow, maar wel heel krachtig in zijn subtiliteit en persoonlijkheid.

DAG 2

De zaterdag werd afgetrapt met Hoss Gifford die een erg aangename en herkenbare presentatie gaf met als thema ?things I?ve learned? (die ik nog steeds in PDF van hem los probeer te krijgen). Op een eenvoudige maar inspirerende manier deelde hij zijn ervaringen met klanten, of hoe met developers en creative directors om te gaan, zoals N.E.R.T.F.M. : nobody ever reads the f*ckin? manual. Of “Never  say anything to a woman that even remotely suggests you think she’s pregnant unless you can see an actual baby emerging from her at that moment.”

Tara McPherson is een workaholic illustratrice uit Brooklyn. Ze liet een heleboel van haar werk zien, de making of, hoe ze tot speelgoedontwerp gekomen was en waar haar werk zoal voor gebruikt werd. Visueel erg sterk!

Firstborn was voor mij één van de toppers van het festival, vooral omdat ze lieten zien hoe grondig ze te werk gingen bij het ontwikkelen van een website. Zo bouwen ze per project een nieuwe tool om design  en XML-scripting snel te kunnen afstemmen op de wensen van de klant. Gelukkig hebben ze van het M&M-spel ook een demo online staan, wat altijd beter is dan het schudderige beeldateriaal dat ik heb proberen schieten…

Knife Party is een animatiecollectief onder leiding van Simon Robson. Zijn presentatie draaide rond het lange making-of proces van  het ?Coalition of the Willing?-project. Hiervoor verzamelde hij 32 verschillende animators om een 15? durende film te maken over zijn visie op het klimaatprobleem. Misschien wat langdradig en wat mij betreft net iets naast de kwestie, maar het levert wel leuke plaatjes op!

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Universal Everything, een andere topper, is het internationaal collectief rond Matt Pyke.  Leuk detail: zijn studio zit niet in Londen of NY, maar in een tuinhuisje ergens bij Sheffield. Hiermee benadrukt hij zijn verbondenheid met kunstenaars over de hele wereld, in plaats van terug te vallen op de fotograaf die voor het gemak net om de hoek zit. Het werk liegt er niet om. De MTV en AOL rebrand (brons in Cannes), viral art video?s voor de Nike Brazil football kit of voor de Audi TT, een paar installaties voor La gai?té Lyrique, het centrum voor digitale kunst en nieuwe muziek dat eind dit jaar zijn deuren opent in Parijs. Sweetness!

Hierna kwamen de heren van Goodby, Silverstein & Partners hun showreel voorstellen. Wat jammer was, want alhoewel hun werk echt van wereldniveau is, landde dit door de teneur van hun presentatie meer als ?American advertising can solve everything.?-propaganda.

Geen probleem, want in de Loopita-zaal presenteerde Bleep Labs zijn interactieve muzikale gadgets: grappig vormgegeven technogizmootjes met dito namen als de Tingamagoop of de PicoPaso.

SOSOLimited is een kunst- en designconsultant ook afkomstig uit de U.S. of A. Maar doordat de oprichters een M.I.T.-achtergrond hebben, opereren ze veel meer ?at the intersection of experience and information?. Wat zich vertaalt in erg vette en technische infographic-animaties. Speciaal voor OFFF hadden ze een speech analysis gemaakt van een paar publieke excuses (Tiger woods, Bill Clinton, Tony Hayward, ?) waarbij woordgebruik, -lengte, -frequentie en lichaamstaal geanalyseerd wordt.

DAG 3

Direct een stevige knaller. Joachim Sauter, creatief directeur en mede-oprichter van ART+COM, professor digital media design aan de University of Arts in Berlijn en UCLA, en bescheiden genoeg om even later vlak naast mij te gaan zitten (zie boven), kwam vertellen over zijn werk. Dit bestaat in hoofdzaak uit het bedenken, ontikkelen, programmeren en bouwen interactieve en/of multimediale installaties, zoals de kinetische sculptuur voor BMW, of de holografische projecties tijdens een modeshow voor Diesel.

Hij vertelde ook over een project van één van zijn studenten, die een fototoestel omgebouwd had tot projector die reageert op de flits van andere fototoestellen. Hierdoor is de projectie enkel zichtbaar als iemand met de flits een foto neemt. Klinkt technisch, maar hiermee kon hij confronterende teksten op het Checkpoint Charlie-bord, een kruisteken op toen-nog-niet-verkozen-tot-president Obama, en een vredesduif op het portret van Mao op het Tien an menplein projecteren telkens iemand een foto neemt.

GRADY&METCALF zijn 2 creatieve dudes die na een hoge vlucht in de reclamewereld meer creatieve vrijheid wilden, en het tijdschrift Lemon oprichtten. Vanuit telkens 1 centraal thema werd het hele magazine opgebouwd. Zo had de special rond Stanley Kubrick een uitvouwbare monoliet, of werden de aliens van Daft Punk gefotografeerd in de pose van ?Heroes? voor de David Bowie-editie..

Ook leuk: hun gelukwensen ook aan Nederland in het WK, ?from the only nation on Earth that calls the wrong sport football?! Tot nu toe heeft het zeker geholpen!

PROJECTOR INC. zijn de heren achter de straffe dingen wat het Japanse kledingmerk Uniqlo al sinds jaar en dag online doet, en NON-FORMAT had hele coole typografie om te laten zien.

JULIEN VALLÉE is een long haired designer from Montreal with a fat French accent. Wat zijn werk deels uniek maakt is het feit dat hij kiest voor slimme, hands-on oplossingen, eerder dan het toepassen van hoogtechnologische effecten, wat de tactiliteit weer ten goed komt. Een beetje zoals Michel Gondry ook tewerk gaat.De interactieve film Dansedance is hier een mooi voorbeeld van, net zoals de OFFF sponsor titles waar Roh hier al eerder over blogde.

Nog snel even naar beneden, naar de LOOPITA-zaal, waar RANDOM aan het werk was, een Zweedse chipmusicmaker. Heel veel bleeps en tuuts en bieps en zo. Leuk voor eventjes. Terug naar boven.

JOSHUA DAVIS, high on Red Bull, sprong net samen met Hector de organisator op het podium om de jubileumcatalogus te promoten, en toen was het tijd voorrrr?

THE MILL

Die lieten de opening titles nog even zien, die grafsich erg vet uitzagen (zie helemaal boven). Daarna gingen ze dieper in op het ontwikkel- en designproces ervan. Ook lieten ze hun laatste werk zien, ‘Write the future‘ voor Nike, en een showreel van de making of. Hierin viel mij op dat er voor de stadionbeelden helemaal geen gebruik was gemaakt van blue-key, maar dat het stadion zelf wel volledig in 3D gebouwd was, gebaseerd op het Aztec-stadion in Mexico City.

Learnings

-”If you motivate someone, you make him do what you want him to do. If you inspire someone, you make him do what he does best.”

-Iedereen had het over het durven experimenteren en durven falen. In veel van de preso’s waren voorbeelden te zien van prachtige ideeën die door één of andere reden niet doorgingen, maar toch de moeite waren om te proberen. Vorig jaar was dit zelfd het hoofdthema van het festival.

-De feestjes in de rand van het festival, de zogenaamde Offf Beats, waren pokkeduur en niet echt de moeite.

-Vélib is cooool! (als je het eenmaal doorhebt)